Geregeld vindt je naast het beeldend werk van Angela Bogaard gedichten en af toe draagt zij de gedichten voor.

In 2014 heeft Angela Bogaard werk voorgedragen in de Lichtfabriek Haarlem met als thema 'Politiek als poëzie'.

Sociale Zaken

 

Je verzint het niet!

Het weeralarm geeft code rood af.

Juist op de dag dat het kunstwerk

‘boegbeeld van smeltende rollators’

op het tochtige stadsplein wordt onthuld.

 

Goeie grutjes!

 

Een stevige wind blaast  

het openingswoord van Brekebeen op .

Het doek scheurt en raakt verstrikt tussen de stalen lijnen.

 

@ Angela Bogaard

Discriminatie

 

Uitgerangeerd, zonder werk, 55 jaar

Geen nood

Een UWV lotgenotengroep spreidt haar armen

 

Een volgepropte lift sluit haar deuren

Van de kelder naar de 1e verdieping

Een rondleiding door het land van competenties

 

2e , 3e , 4e, 5e en 6e  verdieping

Vacature analyse

Netwerken

Social media

Communicatiestijlen

Sollicitatiegesprek

 

In een sneltreinvaart vliegen ze langs de oren

niet tussen de oren

Tussen de oren krioelt een wespennest

De honing is niet langer zoet

55 jaar oud, belast met een waardeloze rugzak

 

Doe eens gek

Maak een dansje

Wees niet zoet

Wees hartig

 

Een bittere nasmaak

Maatschappelijke  oordelen

Is geen pure chocola

 

@ Angela Bogaard

 

 

De gedichten 'Het bovenhuis' en 'als lakens konden spreken' waren onderdeel van haar bijdrage in het project 'bye, bye' 2013

 

Bovenhuis

Het woonhuis is beneden tot drogisterij verbouwd

Geuren van zelfgemaakte poeders, zalfjes en kruidenmengsel

verwarmen de muren.

Talloze, tintelende kleuren van snoepjes in glazen stolpen

geven kleur en licht in de winkel.

 

Bezems, borstels, echte sponzen

naast een middeltje tegen een snotneus

een jongleurspel van herhalende patronen.

Uierzalf tegen de winterse kloven aangevuld

met de vieze, stinkende levertraan

laten in 8 koude, natte maanden de R rollen.

 

De weegschaal links van het midden wikt en weegt

voor wie wil een onsje meer.

 

Het woonhuis boven de winkel kent andere muren.

Na sluitingstijd zit iedereen muisstil rondom de tafel,

Zwijgend in eigen gedachten over de foute buren

en een mogelijk verraad.

Oorlogswonden zijn moeilijk te genezen.

 

De klok tikt hele uren weg.

© Angela Bogaard

 

Als lakens konden spreken

Op de middelste plank in oma’s kast liggen de oude, gesteven, witte lakens van haar moeder.

Oma doet de lakens niet weg.
 

In de vezels van de inheemse wol liggen haar kind en puber herinneringen. 
Iedere keer dat haar leven zich uitbreidt, verplaatst ze de lakens meer en meer uit het zicht.
 

Haar rug soms krom door zware lasten.
Gekleurde lakens, houten knijpers en een waslijn zijn een prima medicijn.
Genoeg om de wervelkolom weer op te rekken en fier rechtop te staan.

Oma heeft haar lippen verzegeld 
er komt geen kwaad woord uit.

Soms zijn haar ogen omfloerst met een droevige mist.

Dan loopt ze naar haar grenen kast en verbergt haar gezicht in de strakke, witte, oude lakens.
Het lakenzegel straalt de kwaliteit van het leven in de donkere herinnering en oma klaart langzaam op.
 

Lakens spreken niet, maar ze praten wel met oma.

© Angela Bogaard 2010

 

Ik ben niet van het stille strand

 

Ik ben niet van het stille strand

Ik ren, de woeste golven zitten mij op de hielen

De wind waait schuimkopjes ver voor mij uit.

Ik sta stil, turend in de verte waar een groot vrachtschip

een indrukwekkend stipje aan de horizon is.

Wolken stapelen zich op, het wit wordt gevuld met grijs en zwart.

Ik ben niet van het stille strand waar een strakblauwe lucht, beige zandlagen en kabbelende golfjes schreeuwende zeemeeuwen verwelkomen en waar ze luidruchtig dichterbij komen om de verse kibbeling te bemachtigen.

 

De gure wind bijt in mijn gezicht

Mijn lippen zoutig, mijn ogen spleetjes

Mijn oren gevuld met een machtig kabaal

De noordwesten wind zuigt de laatste stille resten op

En ik kom thuis in mijn eigen stilte

@ angela bogaard

 

Ode aan Coornhert

 

 

 

 

Ode aa            Het mooie Haarlem

is de stad waar jij je veilig voelt.

Je indrukwekkende felheid  

geeft je vrienden en nog meer vijanden.

Daar waar je moet vluchten,

help je gevluchte zielen.

Vrije meningsuiting verliest haar vrijheid.

Het bewustzijn wil niet wakker geschud worden.

Het moet slapen, slapen.......

Je trekt en duwt aan de onrustige geesten,

maar ze draaien zich om en dromen verder.

Onbewust  wordt de corruptie,

het verval en de decadentie in dromen omarmt.

De wakkere macht jaagt de onruststoker de nacht in.

 

Omgeven door de sterren en planeten

zoek je je weg in overleg en tolerantie.

De maan draagt je ziel.

Het universum voedt je geest.

Trouw aan deze hulp schep je woord en beeld.

Voeten die je voetsporen volgen

willen recht doen spreken.

Het huis waar je ademt

wordt het schavot voor wie vlucht.

Voor wie trekt en duwt en een wet laat vallen.

Jouw adem vermengt zich met de adem van gevangenen.

 

De tijd haalt jou niet in,

want de tegenwoordige tijd is zo herkenbaar.

Jouw adem vermengt zich met de adem van de dissidenten

in onze tijd.

© Angela Bogaard oktober 2011

 

Hieronder bijdrage Angela Bogaard aan kunstproject wat ten dienste stond voor het theaterstuk Antigone-Kreon-Oidipous. Premiere 29 maart 2009 in de Toneelschuur Haarlem. Foto's Patrick Deen.

Gedicht op poster:

 

Vleugellamme dochter

schud je kleed.

Strek je vleugels.

Voel de zon

achter de zwarte schaduwen.

 

Lach

om de geestelijk harde.

Achter het masker

klopt een zacht hart

waar een hand nooit over strijkt.

 

Voel de liefde naderen.

Maak je alvast op

om in een regenboog van kleuren

te dansen tot de rode zon ondergaat.

 

Lief kind

je bent onschuldig

wel geslagen door het lot.

Het almachtige

rangschikt de gelederen.

Het leger zal verdwijnen

en neemt de zwarte schaduwen mee.

 

© maart 2009 Angela Bogaard

 

Foto's Patrick Deen